Ik hoop dat mijn boek mensen inspireert om zelf op zoek te gaan naar verhalen. In het boek vind je een aantal “brillen en pennen”, maar er zijn er nog veel meer.

Erg leuk vind ik Everythingisastory.net. Omdat alles een verhaal is, schrijven de makers.

Het concept is eenvoudig : scrhijf een verhaal bij een foto, of zoek een foto bij een verhaal.

Deze foto heeft nog geen verhaal.

Barbeito, Boal, medium sweet, 1930

Seductive herbs, pepper, toffee fruit flavours, great depth, sweet balanced by lemony acidity

295 euro, The Madeira Collection

Toen ik nog reporter was bij Azuur, de TV1-voorloper van Vlaanderen Vakantieland, had ik het genoegen om een champagne millésime uit mijn geboortejaar 1965 te mogen proeven. Dat was in de wijnkelder bij De Castellane waar de keldermeester me een omgekeerde fles champagne gaf en in de holte van de fles de bewuste millésime uitschonk. Het verhaal zal me altijd bijblijven.

Met evenveel enthousiasme volg ik het verhaal van twee vrienden van me die een hele collectie madeira hebben opgekocht. Sommige flessen dateren uit de 19de eeuw !

We hebben samen ooit een slok gedronken van een fles uit 1890. Het hele proces  hoe madeira gemaakt wordt lees je op hun site, maar het komt er op neer dat madeira gemaakt is om bewaard te worden. De slok smaakte overheerlijk.

Maar net zo gefascineerd ben ik door het verhaal van de fles. Neem nu deze niet-eens-zo-oude Barbeito Boal uit 1930. Wie heeft die in handen gehad ? Wat zou die niet allemaal hebben meegemaakt  ? Al minstens twee oorlogen …

Geweldige video. Poepsimpel maar raak.

Ik volg de situatie in Pakistan van nabij. Het was deze week meer dan eens slikken bij het zien van de nieuwsbeelden. Vooral het beeld van een net overleden peuter en de dokter die er nog eens aan schudt om te zien of het wel degelijk dood was, was pijnlijk. Het kind had een verhaal, maar daar is nu meer dan abrupt een einde aan gekomen.

Ik ben een volgeling van Rolf Jensen, de directeur van het Copenhagen Institute for Future Studies. Zijn boek “De Droommaatschappij” (1999) is het boek in mijn collectie dat ik in geen geval wil afgeven. Eigenlijk ligt het aan de basis van mijn eigen boek. Jenssen zegt dat wanneer alle primaire behoeften zijn ingevuld, mensen op zoek gaan naar dromen. Mensen leven van dromen én verhalen.

Als ik nu die miljoenen mensen havenloos in Pakistan zie, dan weet ik dat het enige wat telt voor hen eten, een dak en een goeie gezondheid is. Er is geen ruimte voor verhalen en dromen.

Verhalen zijn luxe. Luxeverhalen.

Pakistan 1212

Ik moest vandaag in Antwerpen zijn. Voor een trouwfeest. Maar er was geen ontkomen aan. Er stond iets te gebeuren in de stad. We hadden nog maar net de wagen geparkeerd of twee jonge moeders met evenveel kinderen vroegen me waar ze waren. Ik had De Gazet van Antwerpen in de hand, wellicht daarom dat ik hun gids had kunnen zijn. En ook op het schoon verdiep van het stadhuis was er geen ontkomen aan. De burgemeester zei dat het jonge koppel hen wel zou tegenkomen in de stad.

Al het hele weekend is Antwerpen in de ban van de duiker die op zoek is naar zijn reuzinneke. Iedereen kijkt er op toe alsof het om de ontknoping van de eeuw gaat. Mooi en meedogenloos, Thuis en Familie kunnen er niet eens aan tippen.

Uiteindelijk zijn ook wij de duiker tegengekomen. En ik was meteen mee in dat verhaal. Maar zo gefascineerd als ik naar de duiker keek, net zo geboeid heb ik gekeken naar het publiek. Ze liepen van lokatie naar lokatie en hun ogen waren gretig. Het waren, ongeacht de leeftijd, kinderen die door de stad liepen.

Ik herinner me nog dat ik als kind een poppenkast kreeg van Sinterklaas. Uren vertier heeft het me opgeleverd. Talloze verhalen heb ik verzonnen. Het ding ligt al lang op  de schroothoop. Jammer. Maar thuis heeft m’n partner op zolder zijn poppenkast staan waar hij destijds tal van feestjes mee opfleurde.

De duiker en de reuzin in Antwerpen dit weekend zijn eigenlijk niks anders. Terwijl ik mijn poppenkast de mechaniek achter de kartonnen wand stond, zijn de kranen en de kraanmannen hier duidelijk in beeld. Maar dat deert niet, want wie gepassioneerd is door een verhaal, gaat er helemaal in op.

Ik kreeg een heel vriendelijk mailtje van Jan Swagerman uit Nederland. Hij was opgetogen over het boek en herkende me als soulmate. Hij schreef dat hij al meer dan 30 jaar verhalen vangt. En of wij wat verhalen konden delen ?

Verhalen vangen en delen ! Ik vind dat heel erg mooi gezegd. Bij het samenstellen van het boek heb ik heel hard nagedacht over de keuze van een aantal woorden. Ik hou erg van het Engelse woord story-evangelist. Dat geeft heel goed aan wat ik met het boek wilde bereiken. Maar een goeie vertaling bleef uit. Verhalenvanger, komt dicht in de buurt.

Vang en deel verhalen. Het had de ondertitel kunnen zijn het boek.

Bedankt, Jan !

Het lot is een kluwen van verhalen, schrijf ik in het boek.

Daar moest ik opnieuw aan denken toen ik gisterenavond een telefoontje kreeg van Dorien Leyers. Ik mag dan wel voor televisie werken, ik had Dorien nog nooit ontmoet.

M’n gsm rinkelde. Het bleek een onbekend nummer te zijn en dan neem ik – excuus – meestal niet op. Maar omdat het begon met + 00 39 en dus uit het buitenland kwam deed ik dat toch maar.

“Sorry dat ik u nu nog stoor. Maar ik ben Dorien Leyers, de dochter van Jan. En ik wilde je laten weten dat ik nu het lief ben van Carlo in Orvieto. Je weet wel de Carlo waar je over schreef op je blog“.

Het klopt, een jaar geleden had ik bijzonder lekker gegeten in het restaurant Da Carlo en daar een stukje over geschreven. Ik had bij de rekening een visitekaartje afgegeven. Toen Dorien met pa Jan nu maanden later in het restaurant kwamen eten (of het lief keuren ?) had hij dat kaartje bovengehaald. “Maar, allez, dat hij Jean Philip heel goed kende”, had Jan gezegd. En dat ik de baas was van “de Vlaamse Rai Uno”.

Dorien en haar lief Carlo komen in december naar België. En dan zullen we samen tafelen. Italiaans of Vlaams, ik twijfel nog en dan koken we beslist een vervolg aan dit kluwen aan verhalen.

Straffe kost, vind ik dat. Ik hou jullie op de hoogte.

Het verhaal van Phillip Toledano en zijn vader Edward heeft me ontzettend geraakt.

Na het overlijden van zijn moeder viel de zorg voor zijn vader in de handen van Phillip. Edward heeft geen korte termijn-geheugen meer, waardoor hij wel nog een verleden heeft maar geen heden meer.

Schrijnend. Na de begrafenis komen ze thuis en vraagt de vader waar zijn vrouw is. Dat ze net van de begrafenis komen, herhaalt de zoon. En dan blijft de vader keer op keer herhalen : waarom heeft niemand iets gezegd ? waarom zijn ze nooit naar het ziekenhuis geweest ? waarom was hij niet op de begrafenis ?

Hoe moet het voelen om je verhaal te verliezen ? Om te beseffen dat je verhaal gewist wordt.

Phillip Toledano legde het vast in een dagboek en een pakkende fotoreeks.

http://www.dayswithmyfather.com