De Franse topfotograaf Thierry Bouë maakte een bijzonder mooie fotoreeks. Hij portretteerde baby’s meteen na hun geboorte. Hij kampeerde daarvoor zes maanden op de materniteit van een Parijs’ ziekenhuis en fotografeerde borelingen in de eerste minuten van hun leven.

Eind vorig jaar hingen de foto’s in het groot in het centrum van Brussel. Ik was meteen verkocht. Door de foto’s, de baby’s, … en hun verhaal. Wie zijn ze ? Wie zijn hun ouders ? Wat zal er van hen worden ? …

Ze zijn als zo’n Moleskine-schriftje. Nog blanco, maar meteen wordt er van alles in gepend. Sommige van die boekjes zullen superdik worden met alleen maar opgewekte verhalen. Andere zullen zich eerder tragisch laten lezen. Of superdun zijn.

Misschien moet Thierry Bouët ze binnen tien, twintig, … jaar nog maar eens opzoeken.

Zeg me wat je leest en ik vertel je wie je bent.

Ik ben gefascineerd door boekenkasten. Vrienden ken ik pas echt wanneer ik hun bibliotheek mag aanschouwen. Net daarom is het vervelend als die in hun slaapkamer staat. Ik kom daar eigenlijk nooit.

Met muziek is het net hetzelfde. Ik leen wel eens de iPod van een vriendin uit om haar via haar muziekkeuze beter te leren kennen. Zo hoop ik binnenkort ook eens wat iPads te kunnen uitlenen. Want de muziek, de boeken én de apps zeggen iets over de eigenaar.

Sinds kort werkt op mijn gang – het fameuze achtste – een nieuwe digitale media-kerel, Jan Sulmont. Ik kende hem niet en werd ook niet aan hem voorgesteld. Tot we laatst op mekaar botsten in een Brussels café.

We hebben mekaar kort gesproken en de afspraak gemaakt dat we onze boeken zouden ruilen. Mijn boek voor het zijn, zijn boek voor het mijne. Dat boek ligt hier nu te blinken en al heb ik het nog niet integraal gelezen, ik heb Jan alvast beter leren kennen.

Daarom : zeg me wat je schrijft en ik vertel je wie je bent.

En ik kan verdergaan :

Toon me je kleerklast en ik vertel je wie je bent.

Toon me je lief en ik vertel je wie je bent.

Zeg me waar je werkt en ik vertel je wie je bent.

Toon me wat  je eet en ik vertel je wie je bent.

Want : alles is een verhaal.

Als je mensen écht wil leren kennen observeer ze dan als ware je een detective.

PS. “De 5 beste plekken om stoemp te eten en 51 andere lijstjes over Brussel”, Jan Sulmont, 2010, Luster.

PS. The proof the pudding is in the eating. Wat zegt dit over Jan ? “Jan Sulmont is adviseur digitale media bij de VRT en woonde al in Etterbeek, Brussel-stad, Schaarbeek, Sint-Joost-ten-Node en Laken. Hij plant niet meer te verhuizen”. Hij plant niet meer te verhuizen ?

Het is lang geleden dat ik nog solliciteerde. En toch heb ik een cv, als résumé van wat ik professioneel presteerde.

Tegenwoordig is een cv vooral het verlengde van je visitekaartje. Vandaar het succes van netwerksites als Linkedin. Ik heb mijn profiel net nog even bekeken en ik moet toegeven dat het er saai uit ziet. Niet dat ik niet fier ben op m’n job, maar vormelijk is mijn profiel en dat van mijn honderduizenden connecties behoorlijk saai. Op de keper beschouwd zijn het allemaal grijze verhalen. Allemaal, van het eerste tot het laatste profiel.

Mensen moeten kleur geven aan hun verhaal. Op een andere manier hun verhaal vertellen dan dat ze dat gewoonlijk doen.

Liesbet Vandenberghe gooide het naar aanleiding van mijn boek over een andere boeg. Dit is nu haar cv. En ze koppelt er meteen een teasende website aan. Wie volgt ? Of beter nog : wie start een creatieve Linkedin ?

Een beeld zegt meer dan duizend woorden.Daarom vind ik het jammer dat ik handiger ben met de pen dan met de camera. “Ik communiceer beter met beelden dan met woorden”, zegt Pietro Masturzo die de World Press Photo van het Jaar 2009 won.

Gisteren kreeg ik het magazine World Press Photo 2010 cadeau. Ik ben er al een hele dag mee zoet. De foto’s over de hardheid van de oorlog blijven het sterkst, maar toch lijken ze als doorslagjes van mekaar. Zijn ook oorlogen doorslagjes van mekaar ?

#mce_temp_url#Maar het meest in het oog springt dit verhaal van de Italiaanse fotograaf Tomasso Ausili :

Slachthuizen in Umbrië in Italië. De keurig verpakte vleesproducten in supermarkten staan in de beleving van veel consumenten los van het productieproces.

Ik zit even wat achter met het bijhouden en posten van verhalen. Al is de reden van de vertraging een verhaal op zich.

Drie volle pagina’s stonden er dit weekend in de krant. Drie volle pagina’s “familienieuws”.

Meestal sla ik de pagina’s over maar dit weekend stond ik er langer bij stil. Over wie gaan die berichten ? Wat zijn hun verhalen ?

Het verhaal van Jeff Ulburghs kennen we. Dat van een gedreven politicus. Maar wie is Sander d’Haese. Veel meer dan het bericht op het eerste zicht laat uitschijnen.

I kreeg een aha- en woaw-gevoel toen ik dit manifest ontdekte en las.

Je kan het hier gratis downloaden of de samenvatting lezen op mijn niet boek-blog.

Murielle en Geert kwamen deze week langs voor een etentje. Naast een fles lekkere Chianti hadden ze een heel persoonlijk geschenk mee. Deze foto van Miles Davis. Niet zomaar een foto, maar een foto met een verhaal, zei Geert.

Bij de foto (te koop in de Fnac of bij Icon Collectibles) zat een certificate of authenticity én een verhaal.

Deze foto van Miles Davis is in juli 1958 door Don Hunstein in de 30th Street Studios in New York, tijdens het opnemen van ‘Porgy and Bess’. De indrukwekkende samenwerking tussen Davis en Gil Evans transformeerde de opera van George Gershwin tot een meesterwerk van de cool jazz.

Volgens Davis was het album ‘Porgy and Bess’ één van zijn favorieten, wat niet verbaast als je de bovenaardse uitdrukking van tevredenheid op zijn gezicht ziet terwijl hij een trekje van zijn sigaret neemt en zich koestert in de nog tastbare magische sfeer die hij met Gil heeft opgeroepen.