Ik kijk graag bij anderen binnen, ook al ken ik ze niet. Er spelen zich taferelen af. Flarden van verhalen zijn het. Sites als The Selby spelen daar mooi op in.

Soms willen de bewoners niet liever dan dat je binnen kijkt. Hun vensterraam is als een etalage. Met boeken, poezen, postuurkes, affiches, foto’s, …. Een stukje van hun leven zetten ze te kijk in de etalage.

In Brussel Deze Week staat een leuk artikel over Brusselse etalagekunst. Met adressen.

Ik kijk graag binnen bij anderen. Dit boek van Francesca Gavin was dan ook een zeer welgekomen geschenk. Binnengluren bij creatieve mensen, meer heb ik niet nodig om me een avond zoet te houden. Ieders interieur vertelt iets over het verhaal van de betrokkenen.

Eén interieur in het boek heb ik met bijzondere aandacht bekeken. Dat van de Berlijnse kunstenaar en meubelontwerper Lucio Auri. Hij reclyceert gevonden materiaal in zijn nieuwe ontwerpen.

“I also get a lot of inspiration from found objects and materials with a narrative concept or story behind it.” – Lucio Auri

Ik vind het boeiend om zien hoe het ene verhaal opgaat in het andere. Zoals al die anonieme meubeltjes die je koopt op de rommelmarkt en die bij je thuis een tweede leven kennen.

Kijk eens goed rond bij je thuis en vertel het verhaal van elk van die stukken. Waar heb je ze gekocht ? Van wie waren ze ? Wat hebben ze meegemaakt ? Welk verhaal voeg jij er aan toe ? …

Deze foto staat vandaag in De Standaard. Wat een verhaal !

Tientallen jaren lang bleef dit appartement in Parijs van de buitenwereld afgesloten. De bewoonster, Marthe de Florian, vertrok voor de Tweede Wereldoorlog naar het zuiden van Frankrijk en keerde nooit meer terug naar haar appartement in de hoofdstad; ze bleef wel zeventig jaar alle lasten ervoor betalen. Onlangs overleed ze op 91-jarige leeftijd. Het appartement bleek een ware schatkamer, met onder meer tot dusver onbekend werk van de Italiaanse schilder Giovanni Boldini, dat onlangs geveild werd voor 2,1 miljoen euro.

Marthe de Florian … Ik durf te wedden dat haar leven leest als een boek. Een boek, én een film.

In het Engels klinkt het “Great disasters make great stories”. Vrij vertaald : rampverhalen zijn fantastische verhalen. Om het even welke scenarist zal het beamen, tegenslag en rampspoed zijn de drijfveren van een goeie film of televisiereeks. Onder ons, het is lang geleden dat er in Halle nog een moord werd gepleegd. Maar iedereen kijkt Witse, ook de inwoners van Halle.

De televisiefilms die me uit mijn kinderjaren het meest zijn bijgebleven zijn die rampenfilms. Van bergbeklimmers die stranden op een top, van een schip dat tegen een ijsrots botst of van een vliegtuig dat het op grote hoogte laat afweten. Spannend ! Goed voor twee uur ontspanning.

Hetzelfde geldt voor de meeste romans in je boekenrek.  Of voer het nieuws. We focussen op die verhalen waarbij het niet van een leien dakje loopt. Hoe komt dat toch ?

Ik heb het boek van Leo Bormans nog niet gelezen, maar het antwoord lijkt me simpel. Je weet geluk des te meer te waarderen indien je het ongeluk hebt meegemaakt. Of nog : veel mannen die naast hun bed plassen keren naar het echtelijke bed terug.