In het december-nummer van de (Vlaamse) Psychologies staat een artikel over wat verhalen met je doen. “Goede verhalen kruipen onder je huid”, schrijft Isabelle Rossaert, “Een televisiemaker, een verhalenverteller, een antropologe en een psychiater vertellen waarom”.

Lees even mee via deze pdf : Psychologies1, Psychologies2, Psychologies3.

Onlangs werd ik gevraagd als gastspreker op Travel2010, het eerste Belgische congres voor online travel. Ik kom graag op zo’n gelegenheden omdat je er kennismaakt met een sector die niet noodzakelijk de uwe is en omdat je er nieuwe mensen leert kennen.

Eén van de vorige sprekers gaf een interessante speech hoe zijn bedrijf de omzet had verhoogd tot 40.000 pax. 40.000 pax ! Pax ?!

Een pax is een alternatieve benaming voor passagier. Wie de papieren vliegtuigticketten van weleer nog kent, zal zich wel herinneren dat ‘pax’ destijds naast je naam stond.

Tijdens mijn lezing – ik was toch al de vreemde eend in de bijt – heb ik de aanwezigen meteen diets gemaakt dat een pax niet bestaat. Iemand die een reis boekt, is iemand die op zoek gaat naar verhalen. Want waarom reizen we ? Om te ontspannen, om nieuwe culturen te leren kennen, om lekker te eten, …. Tuurlijk ! Maar ook om achteraf te kunnen herinneringen te kunnen ophalen. Reizen is een vat vol verhalen. En een reiziger zoekt verhalen.

En zo is dat met elke sector. We kijken niet naar onze klanten als mensen, maar als een deel van onze omzet. Daarom, of je nu een restaurant hebt, een chirurg bent, handtassen verkoopt, of televisie maakt  … vraag jezelf : welk verhaal is je klant ?Naar welke verhalen is hij op zoek ? En hoe kun jij daar toe bijdragen ?

In het boek “Olifantenmarketing” van Anja Stas staat deze opmerkelijke foto. Het onderschrift zegt niet veel meer dan dat dit om gorilla Gust gaat en zijn verzorger Samson. Neen, ik heb de namen niet omgekeerd.

Benieuwd als ik was nam ik contact op met de communicatiedienst van de KMDA, de Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde van Antwerpen, beter bekend als de Zoo van Antwerpen.

Ik kreeg een vriendelijke mail terug van de coördinator archief, bibliotheek en erfgoed. En ik was tweemaal blij.

Blij omdat het KMDA met zo’n coördinator in dienst zoveel zorg besteedt aan het vastleggen van die talrijke verhalen van de zoo. Daar zouden we bij de VRT ook werk van moeten maken.

Maar ook opgetogen om zo’n ontroerend, menselijk verhaal.

Iedere zoo heeft op tijd en stond zijn vedette. In de naoorlogse periode was dat een baby-laaglandgorilla die op 18 mei 1953, toen ongeveer acht maanden oud, arriveerde. Er volgde een moeilijke gewenningsperiode maar dankzij de toewijding van zijn verzorger Samson, groeide Gust uit tot een prachtig dier van 180 kilogram met een typische zilvergrijze rug. Door zijn ziekte in februari 1957 zijn er nooit nakomelingen geweest. Sporen van loodvergiftiging, afkomstig van de verf van de kooi, werden aangetroffen waardoor hij steriel werd. Op 11 april 1988 stierf Gust, maar nog vele jaren heette iedere volwassen gorilla volgens de bezoekers ‘Gust’ en ook nu nog wordt er nog vaak naar deze populaire gorilla verwezen.

Aloïs Samson, geboren te Sint-Pauwels op 22 maart 1918 heeft van 1 oktober 1946 tot en met 31 december 1978 voorde KMDA als dierenoppasser gewerkt. Hij overleed op 14 maart 1995.