Zoveel verhalen.

Mensen verslinden verhalen. Die zijn er ook in overvloed : op radio en televisie, in krant of boek. Heel recent bijvoorbeeld zat Leo Tindemans in de radiostudio. Hij is 89 en sprak vol vuur over het leven en de politiek. Hoe hij en zijn vrouw naar een prachtig debat op de Franse televisie hadden gekeken, en hoe ze daarvan hadden genoten. Ook over BHV sprak hij, hoeveel decennia dat vraagstuk nu al ter tafel ligt. En over zoveel meer. Ik vond het jammer dat de spreektijd voorbij was.

Ook de televisie zit vol verhalen. In de soaps natuurlijk en de tv-drama’s, maar ook zomaar, plots, pardoes, in een nieuwsuitzending of een talkshow. Het nadeel van de populaire Woestijnvisprogramma’s is dat ze altijd vol lol en leute moeten zitten, behalve in Man bijt hond, en heel af en toe in De laatste show. Bijvoorbeeld toen de Nederlandse schrijver Bart Chabot bij Michiel op bezoek was. We kennen Bart van bij Paul & Witteman als een vrolijke spraakwaterval met fantastisch talent voor vertellen. In De laatste show vertelde hij over zijn nieuwe boek met daarin het verhaal over een goedaardige tumor die op een onmogelijke plaats in zijn hoofd zat en moest weggestraald worden. Bart hard direct de lachers op zijn hand, maar toen Michiel polste naar de betrokkenheid van de vier zonen bij wat hun papa overkwam, toen werd het plots stil. En opeens was er in De laatste show tijd en plaats voor zoiets als ontroering.

En ja, die onvolprezen Man bijt hond natuurlijk. Een dagelijks vat vol korte verhalen, bijvoorbeeld dat van mevrouw Lalamme die door haar ouders verlaten werd toen ze vier jaar was. Ze vertelt daarover aan de reporter die te voet naar Compostela trekt. Een hele roman in enkele minuten. “Nee”, zegt mevrouw Lalamme, “ik kan mijn moeder nooit vergeven dat ze me in de steek liet.” Aan haar vader heeft ze wel warme herinneringen. “Hij huilde toen ik weg moest”, zegt ze. “Dat heb ik gezien.”

Zulke verhalen liggen dus overal voor het oprapen. Ik kreeg door een gestuurd toeval, Het Belang van Limburg van 7 maart 1934 in handen. Ik lees daarin dat kapelaan Leyendecker uit Aken één maand gevangenisstraf kreeg “wegens het houden van een critische predicatie over een door minister Goebbels gehouden rede”. Het begin van een wrange novelle of een korte roman ?

Jaak Dreesen, De Bond, 18 maart 2011