Ik moest vandaag in Antwerpen zijn. Voor een trouwfeest. Maar er was geen ontkomen aan. Er stond iets te gebeuren in de stad. We hadden nog maar net de wagen geparkeerd of twee jonge moeders met evenveel kinderen vroegen me waar ze waren. Ik had De Gazet van Antwerpen in de hand, wellicht daarom dat ik hun gids had kunnen zijn. En ook op het schoon verdiep van het stadhuis was er geen ontkomen aan. De burgemeester zei dat het jonge koppel hen wel zou tegenkomen in de stad.

Al het hele weekend is Antwerpen in de ban van de duiker die op zoek is naar zijn reuzinneke. Iedereen kijkt er op toe alsof het om de ontknoping van de eeuw gaat. Mooi en meedogenloos, Thuis en Familie kunnen er niet eens aan tippen.

Uiteindelijk zijn ook wij de duiker tegengekomen. En ik was meteen mee in dat verhaal. Maar zo gefascineerd als ik naar de duiker keek, net zo geboeid heb ik gekeken naar het publiek. Ze liepen van lokatie naar lokatie en hun ogen waren gretig. Het waren, ongeacht de leeftijd, kinderen die door de stad liepen.

Ik herinner me nog dat ik als kind een poppenkast kreeg van Sinterklaas. Uren vertier heeft het me opgeleverd. Talloze verhalen heb ik verzonnen. Het ding ligt al lang op  de schroothoop. Jammer. Maar thuis heeft m’n partner op zolder zijn poppenkast staan waar hij destijds tal van feestjes mee opfleurde.

De duiker en de reuzin in Antwerpen dit weekend zijn eigenlijk niks anders. Terwijl ik mijn poppenkast de mechaniek achter de kartonnen wand stond, zijn de kranen en de kraanmannen hier duidelijk in beeld. Maar dat deert niet, want wie gepassioneerd is door een verhaal, gaat er helemaal in op.